Szukaj haseł:

najwyższa kara wymierzana w Polsce od początków jej istnienia, z przerwami do 21 kwietnia 1988 roku, czyli do wykonania w Krakowie wyroku na Andrzeju Czabańskim, skazanym za gwałt i zabójstwo, a z Kodeksu karnego została usunięta w 1997 r., jednak ostatecznie zniknęła z polskiego wymiaru

przepisy opisujące ten proces zostały zawarte w odrębnym Rozdziale 1 Działu III Ordynacji podatkowej (Dz.U. 2019 poz. 900). Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem, w którym zaistniało zdarzenie, od wystąpienia którego ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania, lub z dniem, w którym doręczono podmiotowi decyzję organu podatkowego,

 to niezapłacony w terminie płatności podatek, zaliczka na podatek lub rata podatku, a także kwoty podlegające zwrotowi do organu podatkowego wraz z oprocentowaniem, stanowiące nadpłatę lub zwrot podatku wykazanego w deklaracji nienależnie lub w wysokości większej od należnej, a zwrócone uprzednio przez organ lub zaliczone

to umowa pomiędzy podmiotem, który ustalił cenę transakcyjną z podmiotem powiązanym, a organem podatkowym, zatwierdzająca prawidłowość tego ustalenia. Organem podatkowym właściwym w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej. Uznaje on, na wniosek podmiotu krajowego, w drodze decyzji, porównywalność istotnych warunków

to instytucja prawa cywilnego, zawierająca regulacje określające granice odpowiedzialności spadkobierców za wchodzące w skład spadku długi. Zostały one zawarte w Księdze czwartej, Tytule VII Kodeksu cywilnego, w art. 1030 - 1034³, a także w Tytule V, w przepisach dotyczących przyjęcia i odrzucenia spadku. Zgodnie z art.

to instytucja prawa cywilnego regulująca przejście praw i obowiązków zmarłego z chwilą otwarcia spadku, a więc z chwilą jego śmierci, na inną osobę lub osoby, mająca zastosowanie w braku uregulowania tych spraw przez spadkodawcę w testamencie, lub gdy sporządzony przez niego testament jest nieważny, lub

to umowa nazwana w Kodeksie cywilnym, w Księdze trzeciej, Tytule XXXIII, w art. 888 – 902, na mocy której jedna ze stron, zwana darczyńcą, zobowiązuje się dokonać na rzecz drugiej strony, zwanej obdarowanym, bezpłatnego przysporzenia ze swojego majątku. Zobowiązanie darczyńcy powinno zostać złożone w formie

to umowa nazwana w Kodeksie cywilnym, w Księdze trzeciej, Tytule XXXII, w art. 876 – 887, na mocy której jedna ze stron, zwana poręczycielem, przyjmuje na piśmie, pod rygorem nieważności, zobowiązanie wobec drugiej strony, zwanej wierzycielem, do wykonania określonego w tej umowie zobowiązania, w przypadku

 to umowa nazwana w Kodeksie cywilnym, w Księdze trzeciej, Tytule XXVII, Dziale IIII, w art. 829 – 834, na mocy której jedna ze stron, zwana ubezpieczycielem i będąca przedsiębiorcą, przyjmuje zobowiązanie, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do wypłaty na rzecz drugiej strony, zwanej ubezpieczającym, określonej

Back to top