Szukaj haseł:

Ordynacja podatkowa

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r., która weszła w życie 1 stycznia 1998 r. poza częścią przepisów, które zaczęły obowiązywać z chwilą ogłoszenia ustawy, czyli z dniem 13 listopada 1997 r. To podstawowy akt prawny regulujący polską procedurę podatkową oraz materialne prawo podatkowe.

Artykuł 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że ustawa normuje następujące obszary: zobowiązania podatkowe, informacje podatkowe, postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową oraz czynności sprawdzające, a także tajemnicę skarbową. Jej przepisy mają zastosowanie do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe, jak również do opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych; oraz wszelkich innych spraw z zakresu prawa podatkowego, należących do właściwości organów podatkowych.

Ordynacja systematyzuje, że źródłem przepisów prawa podatkowego w Polsce są przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Polskę innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2).

Ordynacja podatkowa wymienia wprost zasady ogólne jakie obowiązywać mają w postępowaniu podatkowym, są nimi:

  • zasada praworządności: organy podatkowe mogą działać tylko w granicach dopuszczonych przepisami prawa (art. 120);
  • zasada wyrażona w art. 121, zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w jego trakcie organy mają obowiązek informowania i udzielania niezbędnych wyjaśnień dotyczących przepisów podatkowych związanych z przedmiotem postępowania;
  • zasada prawdy obiektywnej: w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122);
  • zasada zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu podatkowym jego stronom (art. 123);
  • zasada przekonywania: organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 124);
  • zasada szybkości i prostoty postępowania: organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 125);
  • zasada pisemności: sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego (art. 126);
  • zasada wyrażona w art. 127 stanowiąca, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne;
  • zasada trwałości decyzji ostatecznych: decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne – jakiekolwiek ingerencje w nie są dopuszczalne tylko w drodze wyjątku, w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz innych ustawach podatkowych (art. 128);
  • zasada jawności, zgodnie z którą postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla jego stron.
Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Previous Article
Next Article
Back to top