Szukaj haseł:

Oszustwo kredytowe

Oszustwo kredytowe

Oszustwo kredytowe – to czyn zabroniony, rodzaj oszustwa gospodarczego, spenalizowany w art. 297 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny. Zgodnie z § 1 tego artykułu: „Kto, w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub instytucji dysponujących środkami publicznymi – kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia, gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony, przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne, pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia, podlega karze pozbawienia wolności od 3miesięcy do lat 5” (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553, ze zm.). W granicach tych karane jest również niepowiadomienie właściwego podmiotu, mimo bycia do tego zobowiązanym, o zaistnieniu sytuacji mogącej mieć wpływ na udzielane wsparcie finansowe, zamówienie publiczne lub możliwość dalszego korzystania z instrumentu płatniczego.

Przedmiotem ochrony są w tym przepisie instytucje: kredytu, pożyczki bankowej, gwarancji kredytowej, subwencji, dotacji, zamówienia publicznego. Społeczna szkodliwość czynów przewidzianych w tym przepisie nie przejawia się tylko ubytkami majątku podmiotów tych świadczeń, ale przede wszystkim w nieosiągnięciu celów, na jakie były przeznaczone.

Art. 297 K.k. zawiera dwa podstawowe typy oszustwa kredytowego:

  1. a) fałszerstwo dokumentu lub oświadczenia;
  2. b) niedopełnienie obowiązku zawiadomienia.

Znamię czynnościowe „przedkłada”, oznacza w kontekście tego przepisu:

– wszelkie działania polegające na składaniu dokumentów lub pisemnych oświadczeń;

– oddawaniu ich do przejrzenia lub oceny;

– inne formy występowania z dokumentami lub oświadczeniami w stosunku do osoby lub organu.

Środki, jakimi posługuje się sprawca, to dokumenty fałszywe lub stwierdzające nieprawdę oraz nierzetelne pisemne oświadczenia, dotyczące okoliczności mających istotne znaczenie dla uzyskania możliwości korzystania ze świadczeń, o których mowa w tym przepisie. Fałszywym jest dokument przerobiony lub podrobiony, a zatem stanowiący efekt czynu karalnego na podstawie przepisu art. 270 Kodeksu karnego.

W paragrafie 3 tego artykułu zawarto klauzulę niepodlegania karze grożącej w związku z popełnieniem wskazanych w tym przepisie czynów. Przesłankami jej zastosowania są:

– dobrowolność naprawienia szkody przez sprawcę;

– dokonanie tego przed wszczęciem postępowania karnego;

– zapobieżenie wykorzystania kredytu, pożyczki bankowej, gwarancji kredytowej lub subwencji;

– rezygnacja z zamówienia publicznego lub dotacji;

– zaspokojenie roszczeń pokrzywdzonego.

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Back to top