Szukaj haseł:

Powstawanie zobowiązania podatkowego

przepisy opisujące ten proces zostały zawarte w odrębnym Rozdziale 1 Działu III Ordynacji podatkowej (Dz.U. 2019 poz. 900). Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem, w którym zaistniało zdarzenie, od wystąpienia którego ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania, lub z dniem, w którym doręczono podmiotowi decyzję organu podatkowego, ustalającą temu podmiotowi wysokość zobowiązania.

Organ podatkowy określa w drodze decyzji wysokość zobowiązania podatkowego, jeśli w ramach postępowania podatkowego stwierdzi:

– brak zapłaty przez podatnika podatku w całości lub części;

– niezłożenie deklaracji;

– istnienie zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wykazana w deklaracji;

– niewykazanie w deklaracji zobowiązania;

Jeśli w ramach tego postępowania, organ stwierdzi osiągniecie przez podatnika dochodu, przychodu lub zysku w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, to w drodze decyzji określi również wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku. Podobnie, gdy organ ujawni w postępowaniu podatkowym niezłożenie deklaracji, lub niewykazanie w niej straty, lub też wykazanie straty w innej wysokości, a poniesienie straty uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych – wówczas organ wyda decyzję określającą wysokość straty.

Do kompetencji organów podatkowych należy również określanie podstawy opodatkowania, czyli podstawy ustalania wysokości zobowiązania podatkowego, w drodze oszacowania. Organy szacują podstawę opodatkowania gdy, zgodnie z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej:

1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, lub

2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub

3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

Przy oszacowaniu tym, organ stosować ma przede wszystkim następujące metody:

  1. a) porównawczą wewnętrzną, b) porównawczą zewnętrzną, c) remanentową, d) produkcyjną, e) kosztową, f) udziału w obrocie.

Najważniejszą regułę przy określaniu podstawy opodatkowania w drodze szacowania, wskazuje art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą: „Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania” (Dz.U. 2019 poz. 900).

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Back to top