Szukaj haseł:

Przestępstwa na szkodę wierzycieli

Przestępstwa na szkodę wierzycieli

Przestępstwa na szkodę wierzycieli – to czyny zabronione spenalizowane w art. 300 – 303 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553, ze zm.), w których sprawcą jest dłużnik, a poszkodowanym – wierzyciel.

Dłużnik jest podmiotem zobowiązanym wobec podmiotu uprawnionego, jakim jest wierzyciel. Dłużnikiem może być tylko podmiot gospodarujący, przedsiębiorca – bo tylko taki podmiot, zgodnie z ustawą Prawo upadłościowe, może zostać uznany za upadłego. Możliwość zostanie dłużnikiem ulega rozszerzeniu w każdym z typów przestępstw z art. 300 – 303 Kodeksu karnego, na osobę niebędącą przedsiębiorcą, ale działającą w obrocie mimo swojej niewypłacalności lub do niej doprowadzając.

Znamię wierzyciela, jako pokrzywdzonego, uzupełnione jest w poszczególnych przepisach znamionami ilościowymi:

– w art. 300 § 1 – jeden pokrzywdzony;

– w art. 301 § 1 – 3 – co najmniej kilku pokrzywdzonych.

Upadłość i niewypłacalność dłużnika, jako znamiona okoliczności, w jakich działa sprawca, nie muszą wystąpić. Wystarczy bowiem samo zagrożenie ich wystąpienia, czyli doprowadzenie do stanu poprzedzającego rzeczywistą niewypłacalność lub upadłość, ale na tyle realnego i bliskiego, że w przekonaniu samego dłużnika, i niezależnie od jego przekonania, a więc obiektywnie, zaistnienie takiej sytuacji jest nieuchronne, a co najmniej bardzo prawdopodobne.

Przepisy art. 300 – 303 Kodeksu karnego zawierają:

– 9 podstawowych typów przestępstw;

– 2 kwalifikowane;

– 1 uprzywilejowany.

W przepisie art. 300 K.k. spenalizowano przestępstwo utrudniania dochodzenia roszczeń wierzyciela, poprzez usuwanie, ukrywanie, darowanie komu innemu, niszczenie lub uszkodzenie, obciążanie i pozorne obciążanie dobra, z którego wierzyciel mógłby zaspokoić swoje roszczenie. W § 2 zawarto odmienny typ tego przestępstwa, różniący się w stronie podmiotowej celem, którym jest udaremnienie wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, co oznacza uniemożliwienie jego wykonania we właściwym, przewidzianym przepisami trybie i czasie. Różnica w stronie przedmiotowej dotyczy przedmiotów czynności wykonawczej:

– w art. w art. 300 § 1 są nimi wszelkie składniki majątku dłużnika;

– w art. w art. 300 § 2 ograniczone są do składników zajętych lub zagrożonych zajęciem.

W przepisie art. 301 spenalizowano przestępstwo pozornego bankructwa, polegające na tworzeniu w oparciu o przepisy prawa, nowej jednostki i przenoszenie na nią składników majątku (§ 1), lub też pogorszeniu przez dłużnika swojej sytuacji majątkowej (§ 2 i 3).

W przepisie art. 302 spenalizowano niedozwolone, wybiórcze, dowolne zaspokajanie wierzycieli, w trzech typach:

  1. a) faworyzowanie niektórych z nich (§ 1);
  2. b) ich przekupstwo (§ 2);
  3. c) sprzedajność (§ 3).

W art. 303 spenalizowano przestępstwo fałszowania dokumentacji działalności gospodarczej, w trzech typach: podstawowym, kwalifikowanym i uprzywilejowanym.

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Back to top