Szukaj haseł:

Środki ochrony pozaprocesowej

Środki ochrony pozaprocesowej

Środki ochrony pozaprocesowej – to stanowiące pierwowzór dla współcześnie stosowanych rozwiązań prawnych, metody profilaktyki prawnej, wprowadzone przez prawo rzymskie. Postępowanie w ramach ochrony pozaprocesowej było proste: na prośbę zainteresowanego (z łac.: postulatio), pretor (wyższy urzędnik w starożytnym Rzymie), sam zapoznawał się ze stanem sprawy, po czym wydawał autorytatywne zarządzenie (decretum).

Do środków ochrony pozaprocesowej należą:

a) stypulacje pretorskie – czyli kontrakty zawierane przy użyciu formułek słownych, a więc stypulacji. Do tej praktyki nawiązywali pretorianie i na żądanie jednej z zainteresowanych stron przymuszali drugą stronę do zaciągnięcia takiego zobowiązania stypulacyjnego; stypulacja o charakterze gwarancyjnym nazywała się cautio; cautio damni infecti – była gwarancją szkody niedokonanej, a więc grożąca dopiero w przyszłości; typowe przypadki stypulacji pretor zapowiadał w edykcie.

b) missiones – w imperium pretora mieściło się uprawnienie do wprowadzenia zainteresowanej osoby w posiadanie majątku drugiej osoby w całości (missio in bona) lub w części (missio in rem); missio in bona stosowane było w procesie, np. wobec pozwanego, który nie wdawał się w spór, a także po wyroku, celem wszczęcia egzekucji majątkowej; poza procesem missio, stosowane było przy damnum infectum, tzn. zagrożony mógł wejść w posiadanie obiektu, z którego pochodziło zagrożenie.

c) interdykty – to autorytatywne zakazy lub nakazy kierowane do osób uwikłanych w konflikt; wydawali je magistratus (pretor, prokonsul) posiadający imperium, a więc upoważnienie do rozkazywania i wynikające stąd środki władcze; czynili to na prośbę zainteresowanego, po zapoznaniu się ze sprawą, w obecności obu stron; z czasem pretorzy wydawali zakazy bądź nakazy warunkowe; prowadziło to do procesów sądowych na podstawie interdyktów, w których sędziowie stwierdzali, czy nastąpiło naruszenie interdyktu; typowe interdykty pretorzy ogłaszali w edyktach; ogólnym celem interdyktów było utrzymanie ładu wewnętrznego, równocześnie chroniły interesy jednostek, w ostateczności prowadząc do procesu cywilnego.

d) restitutio in integrum – to znane polskiemu prawu cywilnemu „przywrócenie stanu poprzedniego”; było to uprawnienie pretora, mieszczące się w imperium, do uchylenia skutków dokonanej formalnie czynności prawnej; początkowo pretorzy stosowali je w przypadkach indywidualnych, z czasem utarły się typowe warunki i granice zastosowania, które pretorzy formowali w edykcie.

 

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Previous Article
Next Article
Back to top