Szukaj haseł:

Wnioskowanie prawnicze

Wnioskowanie prawnicze

Wnioskowanie prawnicze – reguły tego wnioskowania nazywane są również regułami inferencyjnymi, pozwalają wyprowadzać z norm, które są wyraźnie wysłowione przez prawodawcę w tekście prawnym, normy, których prawodawca w tekście nie wyraził i uznawać je za obowiązujące na równi z tymi pierwszymi.

Rodzaje wnioskowań prawniczych:

a) wynikanie logiczne – jeżeli z normy N1, traktowanej jako przesłanka, wynika logicznie norma N2, czyli konkluzja, wtedy treść konkluzji nie może przekraczać treści przesłanki; norma N2 wynika logicznie z N1, jeśli zakres zastosowania lub zakres normowania normy N2 zawiera się w zakresie zastosowania lub normowania normy N1;

b) wynikanie instrumentalne – o wynikaniu instrumentalnym normy N2 z normy N1 mówimy wówczas, gdy zrealizowanie normy N2 jest przyczynowo konieczne dla zrealizowania normy N1;

c) wynikanie aksjologiczne – opiera się na uznaniu, że skoro obowiązuje norma N1, której uzasadnienie prowadzi do oceny Z, to istnieje także norma N2, jeśli jej uzasadnienie również można oprzeć na tej samej ocenie Z. Wyróżnia się wnioskowania:

I. argumentum a simili – czyli wnioskowanie z podobieństwa, analogii:

analogia legis – tj. podobieństwo z ustawy; w tej sytuacji wnioskowanie jest oparte na stwierdzeniu podobieństwa między faktem unormowanym i nieunormowanym; na tej podstawie następuje wiązanie takich samych skutków prawnych z faktem nieunormowanym, jakie są wiązane przez postanowienia prawa z faktem unormowanym;

analogia iuris – zakłada się, że jeśli obowiązują normy N1, N2 i N3, które można uzasadnić poprzez odwołanie się do zasady systemu prawa S lub oceny Z, to należy uznać za obowiązującą również normę N4, która co prawda nie została wyrażona w tekście prawnym, ale znajduje uzasadnienie swego obowiązywania w tej samej zasadzie systemu prawa S lub ocenie Z.

II. argumentum a contrario – czyli wnioskowanie z przeciwieństwa; jest to odwrotność wnioskowania przez analogię; stanowi ono, że jeśli norma prawna wiąże konsekwencje K z faktem F1 i dany fakt F2 nie jest identyczny z F1, to nie wolno stosować do niego konsekwencji K, nawet gdyby był on istotnie podobny do faktu F1.

III. argumentum a fortiori – czyli wnioskowanie z mocniejszego na słabsze, a więc zakłada, że jeśli obowiązuje A, to tym bardziej B:

a) argumentum a minori ad maius, czyli wnioskowanie z mniejszego na większe – jeżeli obowiązuje norma N1, zakazująca czynić mniej, to tym bardziej obowiązuje norma N2, zakazująca czynić więcej;

b) argumentum a minori ad minus, czyli wnioskowanie z większego na mniejsze – jeżeli obowiązuje norma N1, nakazująca czynić więcej, to tym bardziej obowiązuje norma N2, nakazująca czynić mniej, lub też jeżeli obowiązuje norma zezwalająca na więcej, to tym bardziej obowiązuje norma zezwalająca na mniej.

 

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Previous Article
Next Article
Back to top