Szukaj haseł:

Wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej

Wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej

Wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej – to przewidziana w Ustawie z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. 1999 nr 83 poz. 930, ze zm.), procedura regulująca sytuacje, w których wobec sprawcy czynu zabronionego przez tę ustawę, wyłączone jest karanie, z uwagi na określone w niej okoliczności towarzyszące popełnieniu tego czynu, a czyn sprawcy nie jest traktowany jak przestępstwo.

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe nie będzie podlegał ten, którego czyn, mimo iż zabroniony, nie będzie społecznie szkodliwy, a jeśli będzie, to tylko w stopniu nie przewyższającym znikomości, jak również gdy czyn ten nie będzie zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zgodnie z art. 1 § 3 Kodeksu karnego skarbowego (dalej: K.k.s.): „Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu”.

Przepisy K.k.s. stanowią również, że umyślność popełnienia czynu zabronionego wyklucza błąd sprawcy co do przekonania, że okoliczności towarzyszące dokonywanemu czynowi nie noszą znamion czynu zabronionego – wyłączają bezprawność czynu, lub brak jest w tych okolicznościach jego karalności. Wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej powoduje również choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych sprawcy, uniemożliwiające mu w czasie popełniania czynu rozpoznanie jego znaczenia lub pokierowanie swoim postępowaniem.

W rozdziale 2 Kodeks karny skarbowy wskazuje wprost przesłanki wyłączenia odpowiedzialności karnej skarbowej sprawcy. Są nimi:

  1. a) zawiadomienie przez sprawcę organu powołanego do ścigania o popełnieniu czynu zabronionego wraz z ujawnieniem istotnych okoliczności tego czynu, w szczególności osób współdziałających w jego popełnieniu;
  2. b) złożenie prawnie skutecznej korekty deklaracji podatkowej i uiszczenie w całości należności publicznoprawnej uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie czynem zabronionym.

Zgodnie z art. 17 § 1 K.k.s.: „Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości…”. Jednakże jednocześnie muszą zostać spełnione określone w tym kodeksie warunki, czyli:

  1. a) uiszczenie w całości wymagalnej należności;
  2. b) uiszczenie kwoty odpowiadającej co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn;
  3. c) wyrażenie przez sprawcę zgody na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – uiszczenie ich równowartości pieniężnej;
  4. d) uiszczenie co najmniej zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania.

 

Potrzebujesz porady prawnej?
Kancelaria Prawna Skarbiec oferuje swoje usługi w zakresie porad prawnych dla przedsiębiorców.
Doradztwo strategiczne, zarządzanie kryzysowe, ochrona majątku, kontrole podatkowe i celno-skarbowe, zwrot VAT.
Kontakt: sekretariat@kancelaria-skarbiec.pl
Back to top